مردم در فضا هستند. برای همین نمی‌بینند روزی را که می‌گذرانند. مردم پرچم‌ها،تمثال‌ها و هاله‌های نور می‌بینند. فرهیخته یا شاعر نیستند که خُرده ریزها را ببینند که به طرز غریبی سرنوشت سازند. زبان وقتی ناکار است از وصف ساده‌ی برگ هم برنمی‌آید چه رسد به سرنوشت بشر، و سرنوشت روایت می‌شود با زبان منحط. این زبانی که بیشترین مایه‌اش را از فرهیختگان و شاعران می‌گیرد. از گردآمده‌گان در میدان. نقاب‌ها

(باغ در باغ.) حوالی انتخاباتی است گویا.

**

از عباراتی مثل اتحاد نویسندگان جوان، هم‌بستگی، منافع مشترک و از این قبیل دچار خفگی نمی‌شوید؟. من منافع مشترک را در بازار بورس، در سیاست یا مذهب می‌فهم اما آن را برای نویسندگان نه لازم می‌دانم و نه ممکن.
ما نمی‌توانیم مثل هم احساس و فکر کنیم، هدف‌های ما متفاوت است اگر اصلا هدفی داشته باشیم . ما خیلی کم همدیگر را می شناسیم یا اصلا نمی‌شناسیم. در نتیجه زمینه‌ای برای هم‌بستگی وجود ندارد، یا اصلا نیازی به این هم‌بستگی هست؟ نه. حمایت از همکاران یعنی احترام گذاشتن به آثار و شخصیت‌آن‌ها، پرهیز از شایعه پردازی در باره این و‌آن، پرهیز از دروغ و دورویی. برای رسیدن به همه این‌ها پیش ازآن‌چه نویسنده باشیم باید فقط انسان باشیم . آن وقت دیگر به این هم‌بستگی ظاهری که بزرگش می‌کنید نیازی نیست. . اصرار مدام به هم‌بستگی حرفه‌ای و فرقه‌ای که شما دنبالش هستید به جاسوسی ناخواسته، مشکوک شدن به همدیگر و کنترل منجر می‌شود و بی آنکه بخواهیم ما را به چیزی شبیه فرقه‌ی ژزویت‌ها تبدیل می‌کند...
با وجود اینکه با شما احساس هم‌بستگی نمی‌کنم، اما به عنوان یک نویسنده برایتان تا زنده‌اید آزادی کامل در نوشتن آرزو دارم. هرچه دلتان می‌خواهد برای هر نشریه‌ای بنویسید. اعتقادات و گرایشات خود را بارها و بارها انکار کنید... روابط من با شما ذره‌ای تغییر نخواهد کرد. و همیشه آثار و کتاب‌های شما را پشت جلد کتاب‌هایم چاپ و تبلیغ می کنم...

(از نامه های آنتوان چخوف) ارزش آن را دارد که ده بیست بار بخوانیم. صد سالی از آن گذشته، اما مانند این که برای صد سال بعد ما نوشته است.  آخرهای خرداد ماه هشتاد و هشت.

**

گویند یکی از سر دشمنی به بوسعید گفته بود: در بارگاه خداوند، ما فیل هستیم و تو پشه.

بوسعید گفت: آن پشه هم تویی.

حالا باید به فلانی روزگار ما گفت: آن خس و خاشاک هم تویی

**

در گشت و گذار تارنماها بازهم دیدم که انجمن ادبی شفیق مطلبی در باره حسین منصور حلاج را از تارنمای من برداشته و یکسره به نام خویش چاپیده است. اما ناغافل از این که در میانه مطلب آمده است:( به نمایشنامه ای از این نگارنده به نام دولت عشق نگاه کنید) و این نمایشنامه بیش از ده سال پیش با نام من نشر یافته است. به فارسی و انگلیسی. در انتشارات آرش در لندن.

نکته دیگر این که این انجمن بی ادبی در سرلوحه ی تارنمایش هر روز یک صفحه قران می گذارد تا مردم را به راه راست هدایت کند.

پیشنهاد می کنم پیش از چاپ مطلب لااقل خودتان بخوانید تا مبادا گمراه شوید.