براین باورم که هر پژوهشی نه زندان اندیشه های کهنه، که باید زهدان اندیشه های نو باشد.

 محمود کویر هستم.  پنجاه و هفت سال پیش درمیبد، بردامان مهربان کویر لوت، چشم بر ستاره وگندم گشودم.

 دویدم. و دویدم. در کوچه های انار و پسته دویدم . جانم از دفدف های شیدای مادر و اسب دوانی های محمد گل گلاب و شب های پر از ستاره ی خانقاه، آبی شد.

حیران و شگفت زده، ازروستا به شهر و به پایتحت و دوباره، سرگردان و آواره در پهنای این سیاره. دلبسه و شیدایی که نمی توانست پابست شود. مسافر این دشت های خواب و بیداری. و سفر. سفر. سفر.

بر آستان استادانی چون پرویز خانلری،مهرداد بهار،سعیدی سیرجانی، پرویز ورجاوند، درس ها آموختم. و آموزگاران و عاشقانی که چراغ برگرفتند. راه ها نمودند و همراهی ها کردند.

آنچه را که گرد آورده بودم، چونان بارانی بر شاگردانی که در دبیرستان های بوشهر و بلوچستان و دانشکده های دانشگاه های گوناگون داشتم، باریدم.

ازدستاوردهای این سال هاآن چه نشر یافته است:

کتاب شعر:(نه جلد)

پاییزان. گل بیزان. بر بوم تاریکی. ببار ای دف. توکا خانوم. باغ تماشا. بارانک خانوم. آزالیا.آوازهای هزار و یک پاییز.

کتاب های پژوهشی:(یازده جلد)

بلوک میبد. نینوا. تاریخ طنز در ایران. جنبش های درویشان در ایران. زن در شاهنامه. ملانصرالدین. تاریخ تحولات اجتماعی در ایران در پنج جلد.سرگذشت شعر پارسی از سنگ تا چاپ سنگی در دو جلد.

نمایشنامه:(پنج جلد)

 شیلی بادبادک ها جوانه ها. خورشید زیتون دریا. خیابانی. دولت عشق. چهار نمایشنامه.

مقاله و رساله:

صد ها مقاله در شناخت:

 شاهنامه فردوسی

ادبیات و عرفان ایران باستان

 عرفان ایرانی

 کودکان

زنان

تاریخ و فرهنگ ایران

که در نشریات زیر به چاپ رسیده است:

چیستا. هنر و مردم. ایران. آرش. عصر نو. کاوه. ادبیات و فرهنگ و.......

 

 از آن زمان که در بیرون از مرزهای ایران بوده ام نیز دمی از آموختن باز نمانده ام. تلاش کردم تا صدها کودک و نوجوان ایرانی و افغانی و تاجیک را  با فرهنگ و تاریخ و زبان فارسی و ایران آشنا سازم. ده ها جزوه و کتابچه  در باره ی فرهنگ و تاریخ ایران به فارسی و انگلیسی برای آنان فراهم آورده ام . مرکزی برای آموزش زبان، موسیقی، خط و ادبیات و فرهنگ ایران، ویژه ی نوجوانان با یاری دیگر دوستانم ایجاد کرده ایم.

زندگی چونان رودخانه ای در جریان است.

بر آن شدم تا گزیده ای از آن چه کرده ام را یکجا گرد آورم تا دوستدارانش به آن آسان تر دسترسی داشته باشند.

 این تارنما، دریچه ای است به سوی زندگانی من.

دریچه ای است به سوی مهتابی ادب و فرهنگ ایران.ادب و فرهنگ سرزمینی که بنگاه و پرورشگاه خرد و داد و دانایی بوده است.سرزمین مهر و مدارا. با مردمانی نیک نهاد و نیک رفتار و نیک گفتار که بیش از هزار سال است در راه رهایی و آزادی و سربلندی خویش، با هوشیاری و دلیری و مهربانی می کوشند. پیروز باد این مردمان و سبز باد این سرزمین! باداباد!

شما را به میهمانی این باغ تماشا می خوانم.